(¯`°.•°•.★*Ultraman *★ .•°•.°´¯)

วันนี้ก้อเป็นอีกวัน  ไม่ได้ตั้งใจจิเจือกหรอกนะ  แต่เผอิญอยากรุ๊จิงๆว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่  ตกลงเธอจะเลือกใคร  ตัดสินใจสักทีสิไม่ใช่มาเล่นละครโกหกไปวันๆ ฉันอึดอัดนะรู้ไหม  สัญญากับใครไว้ก็กลับไปหาใครคนนั้นซะ  อย่าทรมานฉันอีกเลย  ฉันเจ็บนะรู้ไหม  ตั้งแต่มีเธอเข้ามาในชีวิต  รู้สึกมันวุ่นวายไปหมด  ร้องไห้ไม่รู้กี่ครั้งแล้ว  ฉันไม่เคยเสียน้ำตาให้กับความรัก  แต่ทุกวันนี้ฉันเป็นอะไร  (เปลี่ยนไปมากเลยรู้ไหม)  ได้ยินเรื่องของเธอจากใครต่อใคร  ฉันก็ไม่ถือสา  คิดซะว่านั่นเป็นอดีต  ไม่เป็นไรหรอกคนเราย่อมมีอดีตที่ดีและเลวร้ายกันทุกคน  แต่ที่ทำให้ฉันเจ็บและไม่แน่ใจกับความรักครั้งนี้ก็เพราะ  คำโกหกหลอกลวงของเธอ  ฉันพยายามที่จะคิดในแง่ดีแล้วนะ  ไม่พูด  ไม่ถาม  ว่าทำไมถึงทำแบบนี้  พยายามไม่คิดถึง  พยายามแล้วพยายามอีก  จนไม่มีอะไรจะพยายามแล้ว  แล้วฉันจะพยายามไปเพื่ออะไรในเมื่อ  พยายามไปแล้วก็ไม่มีอะไรดีขึ้น  มีแต่จะทำร้ายตัวฉันเองและคนรอบข้าง  ฉันก็ทำดีที่สุดแล้ว  หวังว่าสักวันเธอจะเห็นคุณค่าในตัวฉันบ้าง  แต่ไม่รู้ว่าฉันคิดในแง่ลบเกินไปรึป่าว  ยิ่งนับวันฉันยิ่งมั่นใจว่าเธอ  ไม่เคยเห็นมันเลย  .....................
อย่างที่เค้าว่าคำพูดมันก็เป็นแค่ลมปาก  เธออยากให้คนอื่นเปลี่ยนในสิ่งที่เธอต้องการ  แต่เธอลองมองย้อนไปที่ตัวเธอเองบ้างรึป่าว  ว่าเธอเคยคิดที่จะเปลี่ยนตัวเองเพื่อคนอื่นรึป่าว(คงจะเคยคิดแต่ไม่เคยเปลี่ยน)  เราก็โตๆกันแล้วนะ  เริ่มมองหาอนาคตกันแล้ว  แต่ดูเธอสิ  ยังอยากเล่นๆไปวันๆ  หลอกคนนั้น คนนี้  สนุกไปวันๆ  ก้อเหมือนเวลาเหงาก็ต้องหาเืพื่อน เบื่อคนนี้ไปหาคนนั้น  เบื่อคนนั้นไปหาคนโน้น  ไม่มีที่สิ้นสุด  แล้วเธอจะหาเพื่อนที่จิงใจได้ไงละ  ในเมื่อเธอไม่เคยจิงใจกับใครเลย  หรือฉันอาจจะมองเธอผิดไป  เธออาจจะมีคนที่จิงจังไว้แล้ว  แต่เพราะเธอไม่รู้จักพอไง  เชื่อแล้วละที่เธอว่า  สุดท้ายเธอก็จะไม่เหลือใคร  ก็เพราะเธอเป็นแบบนี้ไง  ฉันรับได้นะในความเจ้าชู้ของเเธอ  แต่ที่รับไม่ได้คือเธอโกหก  ใครๆก็ไม่ชอบ  แม้แต่เธอเองก็ยังไม่ชอบเลยฉันรู้  แต่คงไม่มีใครที่อยากจะโกหกไปตลอดหรอกใช่ไหม  อยากให้เธอพูดความจิงกับฉันบ้าง  อย่างน้อยๆ  ฉันจะได้มีความรู้สึกดีๆเพิ่มขึ้นบ้าง  ทุกวันนี้มันเริ่มหายไปหมดแล้ว  อีกหน่อยแม้แต่ความรักที่ฉันมีให้เธอ  มันก็คงไม่เหลือเหมือนกัน  หรือแม้แต่ความเป็นเพื่อนก็คงไม่มีเหมือนกัน  ฉันรับเธอได้ทุกอย่างและพร้อมจะเคียงข้างเธอเสมอนะ  ไม่ว่าเธอจะผ่านอะไรมาบ้างก็ตาม  แต่ขออย่างเดียวอย่าหลอกกันก็พอ  มันเจ็บที่มารู้ความจิงทีหลังเหมือนที่เป็นอยู่ทุกวันนี้  มันเสียความรู้สึกมากเลยนะ  แต่ถ้าวันใดที่เธอพร้อมจะไปจากฉัน  หรือวันใดที่ฉันไม่ดีพอสำหรับเธอแล้ว  ก็บอกกันมาตรงๆละกัน  แต่อย่าให้นานนักนะ  ยิ่งนานยิ่งเจ็บ  เค้าว่ากันว่าผู้หญิงรักมากยิ่งเกลียดมากสงสัยจะจิงแล้วละ  ฉันไม่อยากงี่เง่า ไปเซ้าซี้เธอหรอกนะ  อยากให้เธอคิดได้เองบ้างว่ากำลังทำอะไรอยู่  ทำร้ายคนรอบข้างมากแค่ไหน  ลองคิดดูนะ  ถ้าคิดไม่ออก ค่อยมาถาม ว่ามันเรื่องอะไร  เกิดอะไรขึ้น 
ฉันก็พยายามทำทุกวันนี้ให้ดีที่สุดแล้ว  แต่ไม่รู้ความอดทนของฉันมันมีขีดจำกัดแค่ไหนอะจิ.....................................

เฮ่อ ชีวิตทำไมเป็นงี้หนอ  อย่างที่เค้าว่ากันว่า  อย่างจำแต่กลับลืม อยากลืมแต่กลับจำ  ฉันกำลังจิลืมเธอได้  แต่วินาทีสุดท้ายที่ฉันจะตัดใจได้เธอกลับเดิน  เข้ามาในชีวิตของฉัน  มันทำให้ฉันกลับลืมเธอไม่ได้  มิหนำซ้ำยังรักเธอมากขึ้นกว่าเดิมอีก  ในใจฉันเฝ้าถามเธอกลับมาทำไม เพื่ออะไร  ไม่กล้าที่จะถามเธอตรงๆ เพราะถึงถามไปคำตอบที่ได้ก็เหมือนเดิม  ฉันเชื่อใจ ไว้ใจเธอมาตลอด เธอก็เหมือนจะเปลี่ยนตัวเองได้แล้ว  แต่สุดท้ายเธอก็เหมือนเดิม  ยังไงเธอก็เปลี่ยนตัวเองไม่ได้หรอก  สิ่งที่ทำให้ฉันมั่นใจว่าเธอเปลี่ยนตัวเองไม่ได้  ก้อเพราะ  ไม่ได้ตั้งใจที่จะไปยุ่มย่ามของๆเธอหรอกนะ  แต่เผอิญไปเห็นบันทึกเล่มนึงตอนแรกไม่ได้คิดอะไรหรอกนะ มันก็แค่นิยามความรัก  แต่เห็นชื่อใครคนหนึ่ง ก็เลยลองเปิดอ่านหน้าแรก  โอ๊ยๆๆๆมันอะไรกันเนี่ย  นี่หรือผู้หญิงที่แซมเคยบอกว่าเป็นน้องสาว  สงสารเค้า  น้องเค้ามีปัญหา  แต่ในไดอารี่เล่มนี้มันไม่ใช่  มันมากกว่านั้น  มากซะจนฉันไม่กล้าที่จะคบกันต่อไปแล้วนะแซม  เรากลัว  กลัวที่จะทำร้ายคนอื่นอีก  ฉันเชื่อแล้วละ  คำพูดของแซมไม่เคยมีเรื่องจริงสักเรื่อง  เราพยายามแล้วนะ  พยายามที่จะคบกะแซมต่อ  แต่จิไม่ไหวแล้วนะ  พอไปอ่านเจอข้อความนึง  ที่บอกว่า"เรามีกันแค่สองคน  ถ้าเราไม่รักกันแล้วใครจะมารักเรา" ประโยคนี้ละทำให้ฉันเจ็บจี๊ดที่หัวใจเลย  สงสารผู้หญิงคนนั้นก็สงสาร  สงสารตัวเองก็สงสาร  ไม่รู้จิทำไง  อย่างว่าแระคนเรามันก็มีความเห็นแก่ตัวกันทุกคน  จะมีมากหรือมีน้อยมันก็แล้วแต่สถานการณ์  แต่ตอนนี้ฉันอยากเห็นแก่ตัวมากกกกกกกกกกกกกกกก  แต่ก็ทำไมได้  อยากให้เธอไปจากฉัน  แต่ก็กลัวตัวเองอยู่ไม่ได้  ให้เธออยู่ก็สงสารตัวเอง  ไม่รู้อยู่ในฐานะอะไร  อยากบอกว่าเรามีความสุขมากนะที่ได้อยู่กับแซม  ถ้าขาดแซมไปก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอยู่ยังไง  แต่ถ้าวันนั้นมาถึง  ก็คงทำอะไรไม่ได้  เราก็พยายามทำดีที่สุดแล้ว เราขอโทษที่ดีไม่พอที่จะให้แซมหยุดอยู่ที่เรา  ขอโทษที่เรามาช้าไป  ขอโทษที่เราไม่เข้มแข็งพอ  และขอโทษกับสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น  ทุกวันนี้ก็จะพยายามทำให้ดีที่สุดดดดดดดดดดดดดแล้ว

กิจกรรมเยอะแยะ แต่เราก้อแอ๊บไปกะเค้าเรื่อยๆ
แบบว่า เรื่องมันมีอยู่ว่า.....ไปค่ายชมรมเพื่อนแก้วมา
เหนื่อยสุดๆ แต่ก้อดีนะ ที่เราได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง
ได้คุยกะเพื่อนที่ไม่เคยแม้แต่จะมองหน้ากัน
เพิ่งจะรู้ว่าเพื่อนๆเราม่ายได้แย่อย่างที่คิด เวลามีปัญหาก้อช่วยกัน
อยากจะเมาท์ซะเหลือเกิน...กว่าจะไปถึงนะ
โห...ทางไปค่ายอ่ะ สุดยอด มีแต่หลุมอุกาบาต
ดีนะที่ขี่แมงกะไซด์ไป เออ...ลืมบอกไปว่า ไปค่ายที่นาดูน
(ไม่รู้จักทางไปแต่ก้อยังไปถูก.....เอิ๊กกกกกกกกกก...มั่วเก่ง )
ไปค่ายก้อดันมีแต่เอกตะเอง รุ่นพี่รุ่นน้องฉะกันเมามันส์เชียว
ว่าไปแล้วก้อหมั่นไส้รุ่นน้องวะ
คิดว่าตะเองเปงเด็กเสนจารกะพวกปี4 ทำเปงเหลิง
แต่ยังไงก้อมะสู้ปี3 หรอก อิอิอิ เพราะปี3 หน้าตากีก่า
กลับมาที่เรื่องค่ายก่อง..นอกเรื่องนานแว้ว...ไปค่ายอ่ะหรอ อิอิอิ
เปงแม่ครัวนะเนี่ย ตื่นไปตลาดตั้งแต่ตี 3ง่า ขีเก๋งโฟว์วิวไป สุดยอด!
กว่าจาถึงเกือบตาย ตกหลุมพระจันทร์แต่ละทีเกือบอ๊วกง่า ง่วงก้อง่วง
,แต่ทำไงได้ละ เพราะเราเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ เหอๆๆๆ ว่าไปแล้วก้อสนุกดีง่า
ไว้คราวหน้าจาไปอีก หนุกๆ ไปเรื่อยๆเหมือนรถขายโอ่ง
เพราะตอนนี้ก้อเริ่มจารุ้สึกว่าเปงตุ่มแย้ว
สุดท้ายนี้ ก้อขอขอบใจเพื่อนๆ ที่ชวนไปด้วย
ขอบใจนพที่หาที่พักให้ ขอบใจเพื่อนๆทุกคนที่ดูแล
ขอบใจน้องๆที่ให้ความร่วมมือกะพี่ๆ
และที่สำคัญ คือขาที่พาเราไปแมงกะไซด์หรือน้องมีโอของเจ๊ผึ้งนะเอง..........................
ป.ล.คิดถึงน้องรักมากมาย..คิดฮอดบักคัก....คิดฮอดหลายๆ