เฮ่อ ชีวิตทำไมเป็นงี้หนอ  อย่างที่เค้าว่ากันว่า  อย่างจำแต่กลับลืม อยากลืมแต่กลับจำ  ฉันกำลังจิลืมเธอได้  แต่วินาทีสุดท้ายที่ฉันจะตัดใจได้เธอกลับเดิน  เข้ามาในชีวิตของฉัน  มันทำให้ฉันกลับลืมเธอไม่ได้  มิหนำซ้ำยังรักเธอมากขึ้นกว่าเดิมอีก  ในใจฉันเฝ้าถามเธอกลับมาทำไม เพื่ออะไร  ไม่กล้าที่จะถามเธอตรงๆ เพราะถึงถามไปคำตอบที่ได้ก็เหมือนเดิม  ฉันเชื่อใจ ไว้ใจเธอมาตลอด เธอก็เหมือนจะเปลี่ยนตัวเองได้แล้ว  แต่สุดท้ายเธอก็เหมือนเดิม  ยังไงเธอก็เปลี่ยนตัวเองไม่ได้หรอก  สิ่งที่ทำให้ฉันมั่นใจว่าเธอเปลี่ยนตัวเองไม่ได้  ก้อเพราะ  ไม่ได้ตั้งใจที่จะไปยุ่มย่ามของๆเธอหรอกนะ  แต่เผอิญไปเห็นบันทึกเล่มนึงตอนแรกไม่ได้คิดอะไรหรอกนะ มันก็แค่นิยามความรัก  แต่เห็นชื่อใครคนหนึ่ง ก็เลยลองเปิดอ่านหน้าแรก  โอ๊ยๆๆๆมันอะไรกันเนี่ย  นี่หรือผู้หญิงที่แซมเคยบอกว่าเป็นน้องสาว  สงสารเค้า  น้องเค้ามีปัญหา  แต่ในไดอารี่เล่มนี้มันไม่ใช่  มันมากกว่านั้น  มากซะจนฉันไม่กล้าที่จะคบกันต่อไปแล้วนะแซม  เรากลัว  กลัวที่จะทำร้ายคนอื่นอีก  ฉันเชื่อแล้วละ  คำพูดของแซมไม่เคยมีเรื่องจริงสักเรื่อง  เราพยายามแล้วนะ  พยายามที่จะคบกะแซมต่อ  แต่จิไม่ไหวแล้วนะ  พอไปอ่านเจอข้อความนึง  ที่บอกว่า"เรามีกันแค่สองคน  ถ้าเราไม่รักกันแล้วใครจะมารักเรา" ประโยคนี้ละทำให้ฉันเจ็บจี๊ดที่หัวใจเลย  สงสารผู้หญิงคนนั้นก็สงสาร  สงสารตัวเองก็สงสาร  ไม่รู้จิทำไง  อย่างว่าแระคนเรามันก็มีความเห็นแก่ตัวกันทุกคน  จะมีมากหรือมีน้อยมันก็แล้วแต่สถานการณ์  แต่ตอนนี้ฉันอยากเห็นแก่ตัวมากกกกกกกกกกกกกกกก  แต่ก็ทำไมได้  อยากให้เธอไปจากฉัน  แต่ก็กลัวตัวเองอยู่ไม่ได้  ให้เธออยู่ก็สงสารตัวเอง  ไม่รู้อยู่ในฐานะอะไร  อยากบอกว่าเรามีความสุขมากนะที่ได้อยู่กับแซม  ถ้าขาดแซมไปก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอยู่ยังไง  แต่ถ้าวันนั้นมาถึง  ก็คงทำอะไรไม่ได้  เราก็พยายามทำดีที่สุดแล้ว เราขอโทษที่ดีไม่พอที่จะให้แซมหยุดอยู่ที่เรา  ขอโทษที่เรามาช้าไป  ขอโทษที่เราไม่เข้มแข็งพอ  และขอโทษกับสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น  ทุกวันนี้ก็จะพยายามทำให้ดีที่สุดดดดดดดดดดดดดแล้ว